آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

مادر موسی چو موسی را به نیل

در فکند از گفته رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کی فرزند خرد بی گناه

گر فراموشت کند لطف خدای

چون رهی زین کشتی بی ناخدای

گر نیارد ایزد پاکت به یاد

آب، خاکت را دهد ناگه به باد

وحی امد کین چه فکر با طل است

رهرو ما اینک اندر منزل است

پرده شک را بر انداز از میان

تا ببینی سود کردی یا زیان

ما گرفتیم آنچه را انداختی

دست حق را دیدی و نشناختی؟

در تو تنها عشق و مهر مادریست

شیوه ما عدل و بنده پروریست

نیست بازی کار حق، خود را مباز

آنچه بردیم از تو باز آریم باز

سطح آب از گاهوارش خوشتر است

دایه اش سیلاب و موجش مادر است

رودها از خود نه طغیان می کنند

آنچه می گوییم ما، آن می کنند

ما، به دریا حکم طوفان می دهیم

ما به سیل و موج فرمان می دهیم

نسبت نسیان به ذات حق مده

بار کفر است این به دوش خود منه

به که بر گردی ، به ما بسپاریش

کی تو از ما دوست تر می داریش

نقش هستس نقشی از ایوان ماست

خاک و باد و آب سر گردان ماست

قطره ای کز جویباری می رود

از پی انجام کاری می رود

ما بسی گم گشته باز آورده ایم

ما بسی بی توشه را پرورده ایم

 

میهمان ماست هر کس بی نواست

آشنا با ماست چون بی آشناست

ما بخوانیم ار چه ما را رد کنند

عیب پوشیها کنیم ار بد کنند

سوزن ما دوخت هر جا هر چه دوخت

ز آتش ما سوخت هر شمعی که سوخت

کشتی ای ز آسیب موجی هو لناک

رفت وقتی سوی غرقاب هلاک

بندها را تار و پود از هم گسیخت

موج از هر جا که راهی یافت ریخت

هرچه بود از مال و مردم را ببرد

زان گروه رفته طفلی ماند خرد

طفل مسکین چون کبوتر پر گرفت

بحر را چون دامن مادر گرفت

موجش اول وهله چون  طومار کرد

تند باد، اندیشه پیکار کرد

بحر را گفتم دگر طوفان مکن

این بنای شوق را ویران مکن

در میان مستمندان فرق نیست

این غریق خرد بهر غرق نیست

صخره را گفتم مکن با او ستیز

قطره را گفتم ، بدان جانب مریز

امر دادم باد را ،کان شیر خوار

گیرد از دریا ، گذارد در کنار

سنگ را گفتم به زیرش نرم شو

برف را گفتم که آب گرم شو

صبح را گفتم به رویش خنده کن

نور را گفتم دلش را زنده کن

لاله را گفتم که نزدیکش به روی

ژاله را گفتم که رخسارش بشوی

خار را گفتم که خلخالش مکن

مار را گفتم که طفلک را مزن

رنج را گفتم که صبرش اندک است

اشک را گفتم مکاهش کودک است

گرگ را گفتم تن خردش مدر

دزد را گفتم گلوبندش مبر

بخت را گفتم جهان داریش ده

هوش را گفتم که هوشیاریش ده

تیرگیها را نمودم روشنی

ترس ها را جمله کردم ایمنی

ایمنی دیدند و نا ایمن شدند

دوستی کردم مرا دشمن شدند

کا رها کردند اما پست و زشت

ساختند آیینه ها اما ز خشت

تا که خود بشناختند از راه، جاه

چاهها کندند مردم را به راه

روشنیها خواستند اما ز دود

قصر ها افراشتند اما به رود

قصه ها گفتند بی اصل و اساس

دزدها بگماشتند از بهر پاس

جامها لبریز کردند از فساد

رشته ها رشتند در دوک عناد

درس ها خواندند اما درس عار

اسبها راندند اما بی فسار

دیو ها کردند و دربان و وکیل

در چه محضر محضر حی جلیل

وا رهاندیم آ ن غریق بی نوا

تا رهید از مرگ شد صید هوا

آخر آن نور تجلی دود شد

آن یتیم بی گنه نمرود شد

رزمجویی کرد با چون من کسی

خواست یاری از عقاب و کرکسی

برق عجب، آتش یسی افروخته

وز شراری خانمانها سوخته

خواست تا لاف خداوندی زند

برج و باروی خدا را بشکند

رای بد زد گشت پست و تیره رای

سر کشی کرد و فکندیمش ز پای

ما که دشمن را چنین می پروریم

دوستان را از نظر چون می بریم

آنکه با نمرود این احسان کند

ظلم کی با موسی عمران کند

این سخن پروین نه از روی هواست

هر کجا نوریست ، ز انوار خداست

نظرات  (۱۳)

بسیار عالی و گیرا بود
درسته من هم این جاهای خالی رو حس کردم
مرسی از شعر اما چند بیت در چند جای مختلف جاافتاده .من یه بیت بالاش رو هم می‌نویسم که مشخص شه واسه کدوم قسمت شعره ...
کشتی ز آسیب موجی هولناک رفت وقتی سوی غرقاب هلاک / تندبادی کرد سیرش را تباه-روزگار اهل کشتی شد سیاه/
قدرتی در لنگر و سکان نماند-قوتی در دست کشتیبان نماند/
ناخدایان را کیاست اندکی است- ناخدای کشتی امکان یکی‌است/
-------------------------------------------------------------------------
دیوها کردند دربان و وکیل-در چه محضر محضر حی جلیل/
سجده‌ها کردند بر هر سنگ و خاک-در چه معبد معبد یزدان پاک/
-------------------------------------------------------------------------
رأی بد زد گشت پست و تیره رأی -سرکشی کرد و فکندیمش ز پای/
پشه ای را حکم فرمودم که خیز - خاکش اندر دیده‌ی خودبین بریز/
تا نماند باد عجبش در دماغ- تیره‌گی را نام نگذارد چراغ/
پروین عالیه
سلام
من تازه این شعر زمان بچگی را پیدا کردم .به مادر موسی وحی شده بود ُ اما من چه وقت باید نگرانیهایم را به نیل رحمت الهی بفرستم تا کاهل  و سست نباشم و هم مومن متوکل ُ.ُ وحی من چیست
بارها و بارها موسای خودم رو به نیل سپرده ام !!!
پاسخ:
خوشحالم  ...کاش می شد من هم...
سلام

دستتتون درد نکنه قشنگ بود
کامل نبود
پاسخ:
کجاش؟
سلاااام  سایت شما عااالی بود مرسی
پاسخ:
سلاااام نظر لطفتونه...کاش اسم وبلاگتون رو می نوشتید
با اینکه این شعر پروین رو حفظم ولی بسیار از خوندن مجدد اون لذت بردم. سپاسگزارم از شما.
پاسخ:
خرسندم از اینکه مورد توجه واقع شد
چند بیت را ننوشتی...
پاسخ:
اگر جا افتادگی دارد بفرمایید اضافه کنم
تغییر شکل قالب نوشتاری شعر فکر جالبی بود. بقیه شعرهای پروین رو هم نوشتی؟
پاسخ:
نه متاسفانه...ایشالا به زودی
عالی بود

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی