آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

۱۵ مطلب در خرداد ۱۳۸۷ ثبت شده است

غرور من که به ملک سخن خدایی کرد
 دریغ در طلب آشنایی با تو
 وفا و عشق تو را
 چون گدا
 گدایی کرد

که ایستاده به درگاه ... ؟
 آن شال سبز را ز شانه ی خود بردار
 بر گونه های تو ایا شیارها
 زخم سیاه زمستان است ... ؟
در رزیش مداوم این برف
 هرگز ندیدمت
زخم سیاه گونه ی تو
از چیست ؟
 آن شال سبز را ز شانه خود بردار
در چشم من
 همیشه زمستان است

دل من ز تابناکی بشراب ناب ماند
نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند


نه ز پای می نشیند نه قرار می پذیرد
دل آتشین من بین که به موج آب ماند


ز شب سیه چه نالم ؟ که فروغ صبح رویت
 به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند


نفس حیات بخش به هوای باندادی
لب مستی آفرینت به شراب ناب ماند


نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما
که بر آسمان نه بینی اثر از شهاب ماند


رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی ؟
که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند

امروز
فرسوده بازگشتم از کار
 اما
لبهای پنجره
 به پرسش نگاهم
 پاسخ نگفت
 و چهره بدیع تو
 از پشت میله های فلزی
نشکفت
امروز اتاقها
مانند دره های بی کبک سوت و کور است
بی خنده های گرم تو بی قال و قیل تو
 امروز خانه گور است
گلزار پر طراوت قالی امروز
بی چشمه سار فیاض اندام پک تو افسرد
گلبوته های لادن نورسته
وقتی ترا ندیدند
که از اتاق خندان بیرون ایی
لبخند روی لبهاشان مرد
آن ختمی دوبرگه که دیروز
 در زیر پنجههای نجیب تو می تپید
و آوار خک را پس می زد
پژمرد
امروز بی بهار سر سبز چشم تو
مرغان خسته بال نگاهم
 از آشیانه پر نکشیدند
و قوچ های وحشی دستانم
در مرتع نچریدند
امروز
 با یاد مهربانی دست تو خواستم
با گربه خیال تو بازی کنم
چنگال زد به گونه ام از خشم
 و چابک
 از دستم لغزید
 رفت
امروز عصر
گنجشک های خانه
همبازیان خوب تو
 بی دانه ماندند
 وان پیر سائل از دم در
ناامید رفت
امروز
در خشت و سنگ خانه غربت غمنکی بود
 و با تمام اشیا
دیگ و اجاق و پنجره و پرده اندوه پکی بود
 دستم هزار مرتبه امروز
دست ترا صدا کرد
چشمم هزار مرتبه امروز
چشم ترا صدا کرد
قلبم هزار مرتبه امروز
قلب ترا بلند صدا کرد
 آنگاه
 یک دم کلاف کوچه یادم را
گام پر اضطراب تپش وا کرد

یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار
 شعری برای بختک ، شعری برای آوار


 تا این غبار می مرد ، یک بار تا همیشه
 باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار

 
این شهر واره زنده است ،‌اما بر آن مسلط
 روحی شبیه چیزی ،‌ چیزی شبیه مردار


 چیزی شبیه لعنت ،‌ چیزی شبیه نفرین
چیزی شبیه نکبت ،‌ چیزی شبیه ادبار


 در بین خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است
 گمراهه های باطل ،‌بن بست های انکار


 تا مرز بی نهایت ، تصویر خستگی را
 تکرار می کنند این ،‌ ایینه های بیمار


 عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد
 هر دفعه بوی تعلیق ، هر لحظه رنگ تکرار


 از عشق اگر نگیرم ،‌ جان دوباره ،‌من نیز
 حل می شوم در اینان این جرم های بیزار


 بوی تو دارد این باد ،‌وز هفت برج و بارو
 خواهد گذشت تا من ، همچون نسیم عیار