آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

۱۱ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «حمید مصدق» ثبت شده است

من به هنگام شکوفایی گلها در دشت باز بر می‌گردم
و صدا می‌زنم
آی...
باز کن پنجره را، در بگشا،
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد
باز کن پنجره را
که پرستو پر می‌شوید در چشمه نور
که قناری می‌خواند
می‌خواند آواز سرور
که
بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد

وقتی از قتل قناری گفتی

دل پر ریخته ام وحشت کرد .

وقتی آواز درختان تبر خورده باغ

در فضا می پیچد

از تو می پرسیدم :

 به کجا باید رفت ؟

 

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غم من غربت تنهائی هاست

برگ بید است که با زمزمه جاری باد

تن به وارستن از ورطه هستی می داد

 

یک نفر دارد فریاد زنان می گوید

 در قفس طوطی مرد

و زبان سرخش

سر سبزش را بر باد سپرد

 

من که روزی فریادم بی تشویش

می توانست جهانی را آتش بزند

در شب گیسوی تو

گم شد از وحشت خویش

در کوی تو مستانه

     می‌افتم و می‌خیزم

           دلداده و دیوانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

من مست و پریشانم

    می نالم و می مویم

            مدهوش ز پیمانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

تا آنکه تو را یابم

    می‌گردم و می‌جویم

             پس بر در آن خانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

چو شمع شب عاشق

    می سوزم و می گریم

          از عشق چو پروانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

گر دست دهد روزی

    تا خاک رهت گردم

         در پای تو جانانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

گفتی که ز جان برخیز

    در ملک عدم بنشین

        زینروست که مستانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

من مست قدح نوشم

    از چشم تو مدهوشم

            سلانه به سلانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

دیوانه رویت من

    چون گردن به کویت من

                ای دلبر فرزانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 

باز آی و گرنه می

    هستی ز کفم گیرد

          اینسان که به میخانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

من به درماندگی صخره و سنگ
من به آوارگی ابر ونسیم
من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
شعر چشمان تو را می خوانم
چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
تو تماشا کن
که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
از دل تاریکی می گذرد
و تو در خوابی
و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
و نه یاری دیگر
حیف
اما من و تو
دور از هم می پوسیم
غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
با خود خواهم برد

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
من می شناختم او را
نام تو را همیشه به لب
داشت
 حتی
 
      در حال احتضار
 
            آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
                                                        آن مرد بی قرار  


روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود
و گفتگو نمی کرد
        جز با درخت سرو
               در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
تصویری از بلندی اندام می کشید
و در تصورش
       تصویر تو بلندترین سرو باغ را
                                تحقیر کرده بود  


روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او پاک زیست
      پاکتر از چشمه های نور
                   همچون زلال اشک
                       یا چو زلال قطره باران به نوبهار
آن کوه استقامت
         آن کوه استوار
وقتی به یاد روی تو می بود
                            می گریست  


روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
         حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
          آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را
پنداشت
          آلوده است و لایق دیدار یارنیست 


روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
                                 شاید روزی اگر
                                        چه؟ او؟ نه آه ... نمی آید