آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

۶ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «شفیعی کدکنی» ثبت شده است

نتوانم به تو پیوستن و نی از تو گسستن
نه ز بند تو رهایی، نه کنار تو نشستن

ای نگاه تو پناهم! تو ندانی چه گناهی ست
خانه را پنجره بر مرغک طوفان زده بستن

تو مده پندم از این عشق، که من دیر زمانی
خود به جان خواستم از دام تمنای تو رستن

دیدم از رشته ی جان، دست گسستن بود آسان
لیک مشکل بود این رشته ی مهر تو گسستن

امشبت اشک من آزرد و خدا را که چه ظلمی ست
ساقه ی خرم گلدان نگاه تو شکستن

سوی اشکم نگهت گرم خرامید و چه زیباست
آهوی وحشی و در چشمه ی روشن نگرستن
  • امید میم

ای شعر پارسی؛ که بدین روزت اوفکند؟
کاندر تو کس، نظر نکند جز به ریشخند

ای خفته خوار بر ورق روزنامه ها
زار و زبون، ذلیل و زمینگیر و مستمند

نه شور و حال و عاطفه، نه جادوی کلام
نی رمزی از زمانه و نی پاره ای ز پند

نه رقص واژه ها، نه سماع  خوش حروف
نه پیچ و تاب معنی بر لفظ چون سمند

یا رب کجا شد آن فرّ و فرمانروایی ات
از ناف نیل تا لبهّ ی رود هیرمند

یا رب چه بود آنکه دل شرق می تپید
با هر سرود دلکشت از دجله تا زرند

فردوسی ات به صخره ی ستوار واژه ها
معمار باستانی آن کاخ سر بلند

ملاح چین، سرودهّ سعدی، ترانه داشت
آواز برکشیده بر آن نیلگون پرند

روزی که پایکوبان، رومی فکنده بود
صید ستارگان را، در کهکشان کمند

از شوق هر سروده ی حافظ به ملک فارس
نبض زمانه می زد از روم تا خجند

فرسنگ های فاصله از مصر تا به چین
کوته شدی به مُعجز یک مصرع بلند

اکنون میان شاعر و فرزند و همسرش
پیوند بر قرار نیاری به چون و چند

زیبد کزین ترقی معکوس در زمان
از بهر چشم زخم، بر آتش نهی سپند!

کاین گونه ناتوان شدی اندر لباس نثر
بی قرب تر ز پشگل گاوان و گوسپند

جیغ بنفش آمد و گوش زمانه را
آکند از مزخرف و آزرد زین گزند

جای بهار و ایرج و پروین جاودان
جای فروغ و سهراب، امید ارجمند

بگرفت یاوه های گروهی گزافه گوی
کلپتره های جمعی در جهل خود به بند

آبشخور تو بود، هماره ضمیر خلق
از روزگار گاهان وز روزگار زند

واکنون سخنورانت یک سطر خویش را
در یاد خود ندارند از زهر تا به قند

در حیرتم ز خاتمه ی شومت ای عزیز
ای شعر پارسی که بدین روزت اوفکند؟!


هر چند امیدی به وصال تو ندارم
یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم

ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی
در آینه ی چشم زلال تو ندارم

می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی
جز عشق جوابی به سوال تو ندارم

ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی
جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم

از خویش گریزانم و سوی تو شتابان
با این همه راهی به وصال تو ندارم

بخوان به نام گل سرخ، در صحاری شب،
که باغ ها همه بیدار و بارور گردند
بخوان، دوباره بخوان، تا کبوتران سپید
به آشیانه ی خونین دوباره برگردند

 بخوان به نام گل سرخ، در رواق سکوت
که موج و اوج طنینش ز دشت ها گذرد؛
پیام روشن باران،
زبام نیلی شب،
که رهگذر نسیمش به هر کرانه برد.

 ز خشک سال چه ترسی!
ـ که سد بستی بستند:

                    نه در برابر آب،

                             که در برابر نور

                                    و در برابر آواز و در برابر شور .....


در این زمانه ی عسرت،
به شاعران زمان برگ رخصتی دادند
که از معاشقه ی سرو و قمری و لاله
سرودها بسرایند ژرف تر از خواب

                                       زلال تر از آب. 

 تو خامشی، که بخواند؟ 

             تو می روی، که بماند؟ 

                        که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند؟ 


از این گریوه به دور،
در آن کرانه، ببین:

                      بهار آمده،

                               از سیم خادار، گذشته.


حریق شعله ی گوگردی بنفشه چه زیباست!
هزار آینه جاری ست.
          هزار آینه اینک، به همسرایی قلب تو می تپد با شوق.

زمین تهی ست ز زندان،
                  همین تویی تنها

                         که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی.
بخوان به نام گل سرخ، و عاشقانه بخوان:

                                   "حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی"

در روزهای آخر اسفند
            کوچ بنفشه‌های مهاجر
                                         زیباست
در نیم روز روشن اسفند
            وقتی بنفشه‌ها را از سایه‌های سرد
در اطلس شمیم بهاران
            با خاک و ریشه
                      میهن سیارشان
                               در جعبه‌های کوچک چوبی
                                           در گوشه‌ی خیابان می‌آورند
جوی هزار زمزمه در من
                     می‌جوشد
ای‌کاش
         ای‌کاش آدمی وطنش را
                  مثل بنفشه‌ها
                         در جعبه‌های خاک
                                  یک روز می‌توانست
                                         همراه خویش ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران
در آفتاب پاک